Ben je ook een weekje weg…

… Kom je terug, moet je je allereerst weer inloggen bij wordpress.com. Te lang afwezig geweest.
Komt kleine zus op je afgerend en het eerste dat ze vertelt is dat ze HET op de wc doet, dus ik moest manlief vanmorgen navragen: Dus…, ze moet een onderbroekje aan naar school? Geen luier meer? En als ze een ongelukje heeft? Allemaal geregeld, terwijl ik even weg was!
Is grote broer zijn eerste boventand kwijt en de nieuwe is er al een heel stuk door.
Hebben we er geloof ik 2 padden en 2 kikkers bij. Waarvan een ‘s avonds blij gaat kwaken zodat grote broer niet kon slapen en al een paar nachten bij papa in bed heeft vertoefd.
En ben ik ineens een bril dragend mens geworden. Ik kon de bril vanochtend ophalen.

Het is waar! Time flies when you’re having fun! Ik ga nooit meer weg…

Er komt een vrouw bij de oogdokter…

En deze vrouw moet een leesbrilletje!

Van ver af kan deze vrouw volgens de dokter heel erg goed zien. Maar dichtbij was het volgens de vrouw wat lastiger met lezen en tegenwoordig ook bij het naaiwerk. Het is een lichte afwijking, maar om de ogen te ontzien krijgt ze een bril.

Je wordt ouder mama!

 

Et Voila!

Mijn eerste eigen gemaakte kledingstuk! Lastig hoor, om te vertrouwen op wat je zelf gemeten hebt. Ik dacht, als ik het nu lekker ruim knip, dan kan ik het altijd bijknippen. Maar zo werk het niet met een patroon. Maar het is gelukt! Het past en ik kan er rustig mee de straat op!

OEH…. HELLUP!!

Want ik kom naar Nederland. Met het vliegtuig. ALLEEN!
En nu hoor ik jullie denken. Dat mens heeft toch al vaak genoeg gevlogen. Dat klopt. Maar ik loop altijd keurig netjes achter Gerwin aan. Wat Gerwin doet, doe ik ook. Loopt hij links, dan kom ik er vlak achter aan. Ik heb nog geen moment zelf na hoeven denken op het vliegveld.
En ondanks dat ik met mijn hele gezin in het buitenland ‘durf’ te wonen, ben ik geen held.

Maar goed. De ticket is geboekt en ik kom dinsdag 15 mei aan. Gaat het lukken? Vast!

Een beetje laat!

Want ik heb het hele weekend plat gelegen met hoofdpijn, maar onze zoon is toch echt 7 jaar geworden. Zeven alweer. Hij kreeg dino-uitgraaf-botjes. Dino-uitgraaf-poep. Dino boekjes om zelf te lezen en om ook nog even wat anders dan dino’s, dino’s, dino’s en dino’s te doen kreeg hij nog een mooi fototoestel. Helemaal happy was hij, maar totaal opgewonden, dat hij er  ziek van werd. We stonden bij school en hij voelde zich helemaal niet lekker, dus heb ik hem maar weer meegenomen naar huis. Gelukkig na een uurtje dino’s uitgraven voelde hij zich goed en wilde graag naar school om te trakteren. Gelukkig maar, want ziek zijn op je verjaardag is toch wel het laatste wat je wil!

De afgelopen weken…

…aten en dronken we wat,

zagen we heusche zwarte beren ‘live’ in het bos,

sliepen we op gezette en ongezette tijden,

poseerden we heel wat of voor de leukste kiekjes,

Maar bovenal hebben we veel gewandeld. Gezien en gedaan!

En tussen neus en lippen door flanste ik deze week nog een rokje in elkaar. Mijn eerste echte kledingstuk!

Wauw…

Oh ja, over papa en mama en wat we de laatste tijd hebben ‘uitgevreten’ later deze week nog wel meer. Met mooie foto’s van prachtige wandelingen en mijn allerliefste kindjes. Tuurlijk, maar nu eerst wilde ik deze foto’s even delen. Terwijl ik Diet naar bed bracht en haar gordijnen dicht wilde doen zag ik deze havik in de tuin zitten. Zich te goed doend aan een vogeltje (bleek later op de foto, waarop Giel opmerkte dat het veertjes waren). Snel Fien en Giel erbij geroepen. Voorzichtig het raam geopend en iedereen muisjes-stil zitten kijken, hoe de vogel de vogel op at. Na het bestuderen van het Wisconsin vogelboek, wisten we dat het om de Coopers Hawk ging.
20 Minuten te laat sloot ik het gordijn op Diets kamer. Dank je mam, dat we even mochten kijken! zei Fien toen ik haar in haar bed legde. Graag gedaan, lieve schat. Graag gedaan.